Η θυσία της κοσμικής μεταστοιχείωσης

Σήκωσες το κεφάλι σου στον ουρανό,

άπλωσες τα χέρια σου

σε ένα θρήνο

για τα αστέρια που δεν κατεβάσατε στη γη.

Τα αστέρια κατεβαίνουν,

αλλά χρειάζονται χέρια αστρικά

και πόδια που ριζώνουν στο κενό.

Είσαι έτοιμη να κάψεις

τη γήινη σάρκα σου

σε αυτή τη θυσία

της κοσμικής μεταστοιχείωσης;

1/6/2017

The sacrifice of the cosmic transmutation

You raised your head towards the sky,

you spread your hands

in a lament

for the stars which you two didn’t bring down to earth.

The stars can be brought down,

but they require stellar hands

and feet rooting in the void.

Are you ready to burn

your earthly flesh

in this sacrifice

of cosmic transmutation?

1/6/2017

Πώς να χωρέσουμε στον κόσμο τούτο;

Πώς να χωρέσουμε στον κόσμο τούτο

που μετράει το χρόνο

μόνο με εκπομπές φωτονίων,

όταν εμείς τον μετράμε

ακόμη με ένα φιλί και ένα χάδι

μια ζωγραφιά και μια ιδέα

με ένα λουλούδι και

το χτίσιμο ενός πύργου στην άμμο

με μια ηλιαχτίδα και μια έκρηξη;

16/1/2017

How can we fit in this world?

How can we fit in this world

that measures time

only with photon emissions,

when we also measure it

with a kiss and a caress

a painting and an idea

with a flower and

the building of a sand castle

with a sunray and an explosion?

16/1/2017

Forsaking the stars

I am not afraid of our not being together.

I am afraid of our being able

to reach the stars

and never doing it

because we didn’t believe it could be done.

6/12/2016 

 

 

 

Το να εγκαταλείψουμε τα αστέρια

 

Δε με φοβίζει το να μην είμαστε μαζί.

Με φοβίζει το να μπορούμε

να φτάσουμε στα αστέρια

και να μην το κάνουμε ποτέ

γιατί δεν πιστέψαμε ότι γίνεται.

6/12/2016

Το ρεύμα των ρευμάτων

Νησί των θαυμάτων

και του χαμού μου,

και αν μας χώρισε

το πέλαγος του χρόνου

θα γίνω ωκεανός,

άμα το επιλέξεις

να μουσκεύω τις ακτές σου.

6/12/2016

The current of currents

Island of my miracles

and my doom,

even if the high seas of time

tore us apart

I will become an ocean,

if you choose so

to soak your shores.

6/12/2016

We, who haven’t yet given up the dreams

It is us,

our skin a canvas

with all the colours of the dreams

that we haven’t given up.

The embracing during the sunset,

the ecstasis of eros,

the hands kept together in the human circle,

the running on the streets

and the streetfights

to save the music

of the hearts that still beat humanely,

the building of the temples

with the stones of noesis and memory.

We haven’t abandoned them

for the spectacle,

for the strident voices

crying for emptiness,

for the diplomas on the walls

and the fast cars,

the full pockets,

the obsessive ejaculations,

the endless days and nights of noise

and photographs for the eyes of the others.

We haven’t abandoned them

to join the dead

even if their coldness is always just a step away

devouring our flame,

delightfully demanding us to burn out inside it.

And when in the end we will inevitably freeze,

we will have firstly lit other flames,

so that the dead will never boast

that they took us with them.

Their flesh will be burning

to make space

for the dreams to come alive.

20/11/2016

 

 

 

Εμείς, που δεν παρατήσαμε ακόμη τα όνειρα

 

Εμείς είμαστε,

το δέρμα μας πανί

με όλα τα χρώματα των ονείρων,

που δεν παρατήσαμε

την αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα,

την έκσταση του έρωτα,

τα πιασμένα χέρια στον ανθρώπινο κύκλο,

το τρέξιμο στους δρόμους

και τις οδομαχίες

για να σώσουμε τη μουσική

των καρδιών που χτυπούν ακόμη ανθρώπινα,

το χτίσιμο των ναών

με τις πέτρες της νόησης και της μνημοσύνης.

Δεν τα αφήσαμε,

για το θέαμα,

τις στριγκές φωνές

που κραυγάζουν το κενό,

για τα πτυχία στους τοίχους

και τα γρήγορα αμάξια,

τις γεμάτες τσέπες,

τις εμμονικές εκσπερματίσεις,

τις ατέρμονες μέρες και νύχτες του θορύβου

και τις φωτογραφίες για τα μάτια των άλλων.

Δεν τα αφήσαμε

για να πάμε με τους νεκρούς

και ας είναι πάντα μόλις ένα βήμα μακριά

η παγωνιά τους να καταπίνει τη φλόγα μας,

ηδονικά κελεύοντας να σβήσουμε μέσα της.

Και όταν στο τέλος αναπόδραστα παγώσουμε,

πρώτα θα ‘χουμε ανάψει άλλες φλόγες,

οι νεκροί ποτέ να μην καυχηθούν

πως μας πήραν μαζί τους,

οι σάρκες τους θα καίγονται

για να ανοίγει ο τόπος

να ζωντανεύουν τα όνειρα.

20/11/2016

Μεγάλωμα

Όταν σε είδα να μπαίνεις στο σπίτι μου,

λαχανιασμένη και ιδρωμένη

γιατί έφυγες αστραπή

με το που άκουσες την τσακισμένη φωνή μου,

χωρίς να στο ζητήσω,

χωρίς να με ρωτήσεις,

μόνο για να σταθείς πλάι μου

και η αγκαλιά σου να γίνει δέρμα μου

να κλείσει τις πληγές μου,

γαλήνεψε η ανταριασμένη μου ψυχή˙

τα βάσανα μίκρυναν

από το μεγάλωμα της ζωής μου

με το δικό σου ανάστημα,

που όσο μακριά και αν είσαι

στο χώρο και στο χρόνο

δεν έχω πάψει να νιώθω περισσότερος.

11/11/2016

Growth

When I saw you getting into my house,

out of breath and sweaty

because you left like a flash

directly when you heard my broken voice,

without me requesting it,

without you asking me,

just to stand by me

your hug to become my skin

to close my wounds,

my mayhemed soul calmed˙

the torment shortened

by the growth of my life

with your own stature,

so that no matter how far away you are

in space and time

I haven’t ceased to feel being more.

11/11/2016

Παιδιά στα ενδιάμεσα

Παιδιά ώριμα

παιδιά ανώριμα

μικροί μεγάλοι άνθρωποι

στην πλατεία την άνοιξη

το βράδυ, σε αυτά

τα ενδιάμεσα της

κοινωνίας που ανθίζουν

τα ημιάγρια λουλούδια

λίπασμα για το

δάσος από το πριν

στο μετά

αγκαλιάστε τη σιωπή

του ενδιάμεσου

δίχως να πνιγείτε από αυτή

δοθείτε στο αθόρυβο

χάδι της νύχτας

σείστε τους τόπους της

πόλης και της ερημιάς

με το εκρηκτικό παιχνίδι σας.

(προς τη θεατρική ομάδα Soloκρύο απεσταλμένο σε μορφή σαΐτας, πάρκο Αριστοτέλους 34, Θεσσαλονίκη)

10/3/2019

Children in between

Mature children

immature children

young old humans

at the square in the spring

at night, in these

middle spaces of

society where semi – wild

flowers blossom

fertilizers for the forest from before

to after

embrace the silence

of the in between

without getting drowned by it

give in to the soundless

caress of the night

make the places

of the city and the wasteland tremble

with your explosive game.

(to the theatrical group Solokryo in the form of a paper airplane, Aristotelous 34 park, Thessaloniki)

10/3/2019