Αγαπημένε μου
μη στενοχωριέσαι
αν δε βρίσκεις τόπο
που να ‘ναι και δικός σου.
Εμάς ο τόπος μας είναι το σύμπαν
με τα άπειρα χρώματα
που δε χωρούν σε μια σημαία
να οριοθετήσουν κυματίζοντας
μιαν ατελεύτητη περιοχή.
10/7/2016
Our land is the universe
My beloved one
do not grief
if you cannot find a land
which is yours also.
Our land is the universe
with the infinite colours
that cannot fit in a flag
waving to limit
an endless region.
10/7/2016
Η μνήμη των ανθρώπων
δείχνει τις σκέψεις τους
με τον ίδιο τρόπο
που η ζωγραφιά ενός πραγματικού τοπίου
δείχνει τη νόηση
πίσω από το πινέλο.
10/7/2016
We are very much what we remember
The memory of people
shows their thoughts
in the same way
that the painting of a real landscape
shows the noesis
behind the brush.
10/7/2016
Τα τέρατα
περιπλανιούνται στην άβυσσο
και βρίσκουν το δρόμο.
3/7/2016
Monsters find the way
Monsters
roam in the abyss
and find the way.
3/7/2016
Σήκωσα το ποτήρι και σας είπα
καλώς ανταμωθήκαμε
και να θυμόμαστε να ανταμώνουμε,
και νιώθω ότι οι περισσότερες
δε θα θυμάστε καν τα λόγια αυτά,
που μάλλον θεωρήσατε τυχαία
ενώ δεν ήταν,
γιατί, άμα υπάρχει ουσία,
όταν ανταμώνουμε και είμαστε μαζί
γινόμαστε πιο πολλές
από ό,τι όλες καθεμιά μόνη,
και όταν θυμόμαστε,
μπορούμε να συνεχίζουμε
όσα έχουμε χτίσει,
ειδάλλως δεν προλαβαίνουμε
να κάνουμε ούτε την αρχή
πριν το τέλος.
1/7/2016
Encounter on the way of memory
I raised the glass and told you
well met
and let’s remember to meet,
and I feel that most of you
will not even remember these words,
which you probably considered random
while they weren’t,
because, if there is substance,
when we meet and are together
we become more
than each one of us alone in total,
and when we remember,
we can continue
all that we have built,
otherwise we cannot even
catch up to the beginning
before the end.
1/7/2016
Μοιάζει να έχω περιπλανηθεί αιώνες
στα νησιά του βασιλείου της σκέψης
αγγίζοντας με τις αισθήσεις
όσα διαπερνά ο ήλιος
και αυτά που μένουν με το σκοτάδι
για να αποκαλύψω μπρος μου το αόρατο.
Και εκείνη τη βραδιά
λουσμένοι καθώς ήμαστε οι δυο μας
στη σκιά και στο φως,
εσύ με τη μουσική σου
ζωγράφιζες το αόρατο στα κορμιά μας,
ανοίγοντας ένα πέρασμα για μένα
στους τόπους της πραγματικότητας
όπου έχω αφήσει την καρδιά μου.
Ο άνεμος, η απέραντη πνοή των σπλάχνων τους,
κουβαλάει τους χτύπους της
μέσα από άγνωστους και πλανευτικούς δρόμους,
και εγώ στέκομαι άδειος και ολόκληρος
διψώντας για την κρήνη
του τίποτα ή των πάντων
σε ένα τέλος των μονοπατιών.
28/6/2016
You were painting the invisible on our bodies
It seems as if I have wandered for centuries
in the islands of the realm of thought
touching with my senses
all penetrated by the sun
and those which remain in the dark
in order to reveal before me the invisible.
And that night
showered as we were both of us
in shadow and light,
you with your music
were painting the invisible on our bodies
opening a passage for me
to the lands of reality
where I have left my heart.
The wind, the endless breath of their guts,
carries its beats
through unknown and seducing ways,
and I stand empty and whole
craving for the fountain
of nothing or everything
at an end of the paths.
28/6/2016
25/6/2016
I sense, therefore I am
Sentio ergo sum
25/6/2016
Τα σκουλήκια,
ανάμεσα σε όλη την υπόλοιπη αξία
που τους αναλογεί ως κομμάτι
της αλυσίδας της ζωής,
μας θυμίζουν από πού ξεκινήσαμε
και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε
και τούτο είναι σπουδαίο μάθημα
και ιδιαίτερα χρήσιμο.
Παρά μόνο αν σκουληκιάζουν τη ζωή μας,
όσα και όπως είναι απαραίτητο,
θα τα λιώσουμε ανελέητα.
16/6/2016
Worms
Worms,
among the whole rest of the value
proportionate to them as a part
of the chain of life,
remind us where we did start from
and where we could end up
and this is a great lesson
and very useful.
Only if they worm our lives,
as many and as much as necessary,
will we crush them mercilessly.
16/6/2016