We, who haven’t yet given up the dreams

It is us,

our skin a canvas

with all the colours of the dreams

that we haven’t given up.

The embracing during the sunset,

the ecstasis of eros,

the hands kept together in the human circle,

the running on the streets

and the streetfights

to save the music

of the hearts that still beat humanely,

the building of the temples

with the stones of noesis and memory.

We haven’t abandoned them

for the spectacle,

for the strident voices

crying for emptiness,

for the diplomas on the walls

and the fast cars,

the full pockets,

the obsessive ejaculations,

the endless days and nights of noise

and photographs for the eyes of the others.

We haven’t abandoned them

to join the dead

even if their coldness is always just a step away

devouring our flame,

delightfully demanding us to burn out inside it.

And when in the end we will inevitably freeze,

we will have firstly lit other flames,

so that the dead will never boast

that they took us with them.

Their flesh will be burning

to make space

for the dreams to come alive.

20/11/2016

 

 

 

Εμείς, που δεν παρατήσαμε ακόμη τα όνειρα

 

Εμείς είμαστε,

το δέρμα μας πανί

με όλα τα χρώματα των ονείρων,

που δεν παρατήσαμε

την αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα,

την έκσταση του έρωτα,

τα πιασμένα χέρια στον ανθρώπινο κύκλο,

το τρέξιμο στους δρόμους

και τις οδομαχίες

για να σώσουμε τη μουσική

των καρδιών που χτυπούν ακόμη ανθρώπινα,

το χτίσιμο των ναών

με τις πέτρες της νόησης και της μνημοσύνης.

Δεν τα αφήσαμε,

για το θέαμα,

τις στριγκές φωνές

που κραυγάζουν το κενό,

για τα πτυχία στους τοίχους

και τα γρήγορα αμάξια,

τις γεμάτες τσέπες,

τις εμμονικές εκσπερματίσεις,

τις ατέρμονες μέρες και νύχτες του θορύβου

και τις φωτογραφίες για τα μάτια των άλλων.

Δεν τα αφήσαμε

για να πάμε με τους νεκρούς

και ας είναι πάντα μόλις ένα βήμα μακριά

η παγωνιά τους να καταπίνει τη φλόγα μας,

ηδονικά κελεύοντας να σβήσουμε μέσα της.

Και όταν στο τέλος αναπόδραστα παγώσουμε,

πρώτα θα ‘χουμε ανάψει άλλες φλόγες,

οι νεκροί ποτέ να μην καυχηθούν

πως μας πήραν μαζί τους,

οι σάρκες τους θα καίγονται

για να ανοίγει ο τόπος

να ζωντανεύουν τα όνειρα.

20/11/2016

Μεγάλωμα

Όταν σε είδα να μπαίνεις στο σπίτι μου,

λαχανιασμένη και ιδρωμένη

γιατί έφυγες αστραπή

με το που άκουσες την τσακισμένη φωνή μου,

χωρίς να στο ζητήσω,

χωρίς να με ρωτήσεις,

μόνο για να σταθείς πλάι μου

και η αγκαλιά σου να γίνει δέρμα μου

να κλείσει τις πληγές μου,

γαλήνεψε η ανταριασμένη μου ψυχή˙

τα βάσανα μίκρυναν

από το μεγάλωμα της ζωής μου

με το δικό σου ανάστημα,

που όσο μακριά και αν είσαι

στο χώρο και στο χρόνο

δεν έχω πάψει να νιώθω περισσότερος.

11/11/2016

Growth

When I saw you getting into my house,

out of breath and sweaty

because you left like a flash

directly when you heard my broken voice,

without me requesting it,

without you asking me,

just to stand by me

your hug to become my skin

to close my wounds,

my mayhemed soul calmed˙

the torment shortened

by the growth of my life

with your own stature,

so that no matter how far away you are

in space and time

I haven’t ceased to feel being more.

11/11/2016

Παιδιά στα ενδιάμεσα

Παιδιά ώριμα

παιδιά ανώριμα

μικροί μεγάλοι άνθρωποι

στην πλατεία την άνοιξη

το βράδυ, σε αυτά

τα ενδιάμεσα της

κοινωνίας που ανθίζουν

τα ημιάγρια λουλούδια

λίπασμα για το

δάσος από το πριν

στο μετά

αγκαλιάστε τη σιωπή

του ενδιάμεσου

δίχως να πνιγείτε από αυτή

δοθείτε στο αθόρυβο

χάδι της νύχτας

σείστε τους τόπους της

πόλης και της ερημιάς

με το εκρηκτικό παιχνίδι σας.

(προς τη θεατρική ομάδα Soloκρύο απεσταλμένο σε μορφή σαΐτας, πάρκο Αριστοτέλους 34, Θεσσαλονίκη)

10/3/2019

Children in between

Mature children

immature children

young old humans

at the square in the spring

at night, in these

middle spaces of

society where semi – wild

flowers blossom

fertilizers for the forest from before

to after

embrace the silence

of the in between

without getting drowned by it

give in to the soundless

caress of the night

make the places

of the city and the wasteland tremble

with your explosive game.

(to the theatrical group Solokryo in the form of a paper airplane, Aristotelous 34 park, Thessaloniki)

10/3/2019

Δεν αρνούμαι ότι ξεφτιλίστηκα

Δεν αρνούμαι ότι ξεφτιλίστηκα.

Το μόνο που έχω να πω

είναι ότι επέλεξα να ξεφτιλιστώ

γιατί μπορούσα να αντέξω

το μεγαλύτερο διασυρμό

για να αποκλείσω

την προδοσία

από κάποια τόσο πολύτιμη

από τη σφαίρα του πιθανού.

9/11/2016

I don’t deny I brought shame to myself

I don’t deny I brought shame to myself.

The only thing I have to say

is that I chose to bring shame to myself

because I could withstand

the greatest abasement

in order to exclude

the betrayal

by someone so precious

out of the sphere of possibilities.

9/11/2016

Αμαζόνα από λάβα

Κοιμηθήκαμε αγκαλιά

και μες στον ύπνο μας σφίξαμε τα χέρια

και ξυπνήσαμε με τα σώματά μας ξαναμμένα.

Νιώθαμε βαθιά στην πέτσα μας

πως όλες οι φαντασιώσεις ήταν δυνατές,

τα εμπόδια απουσίαζαν.

Με κοίταξες και ξέραμε και οι δυο

ότι δε θέλαμε ούτε ανάσα να πάρουμε

μέχρι να με τυλίξει το μουνί σου.

Έμπηξες τα δάχτυλά σου στο στέρνο μου

την ώρα που με καβάλησες

και με πήρες όλο μέσα σου.

Πάλεψες με το καυλί μου,

τα υγρά σου να χύνονται

μεστά πάνω μου,

μέχρι που είδα το σώμα σου

να τεντώνεται

και εσύ να φωνάζεις ηδονικά.

Τελειώνοντας κατέβασες το κεφάλι σου

κοιτώντας με σαν αρπαχτικό

και συνέχισες να κουνάς τον πούτσο μου

με πιο αργές και πιο βίαιες κινήσεις

για να δεις την ανάσα να βγαίνει

βαριά από το στόμα μου

και να με προστάξεις χύσε

και ο ήχος από τα χείλια σου

να λευτερώνει τις κραυγές μου

και να παρασέρνει το σπέρμα μου

μες στο μουνί σου,

τα κορμιά μας ένα γλυπτό

από λάβα που ρέει.

9/11/2016

Amazon of lava

We slept embracing each other

and in our sleep we held our hands tightly

and woke up with our bodies burning.

We were feeling deep in our skin

that all fantasies were possible,

obstacles were absent.

You looked at me and we both knew

that we didn’t want even to take a breath

until your cunt would enfold me.

You forced your fingers in my chest

at the time you rode me

and took all of me inside you.

You wrestled with my dick,

your fluids pouring

wholly on me,

till I saw your body

stretching

and hedonically screaming.

Finishing you lowered your head

looking at me like a predator

and continued shaking my cock

with slower and more violent moves

so that you could see my breath

getting heavy out of my mouth

and order me cum

and the sound of your lips

could release my screams

and carry away my semen

into your cunt,

our bodies a sculpture

of flowing lava.

9/11/2016

Νησί μου…

Ακόμη και όταν δε σε σκέφτομαι

σε σκέφτομαι,

σαν τον τιμονιέρη

που στη θαλασσοταραχή

σκέφτεται μόνο τα κύματα

για να φτάσει στο νησί

και να δοθεί σε αυτό,

νησί μου.

28/10/2016

My island…

Even when I don’t think of you

I think of you,

like the steerer

who during rough sea

thinks only of the waves

in order to reach the island

and give themselves in to it,

my island.

28/10/2016

Το νόημα της τρέλας

Η τρέλα είναι μια διαφυγή

από την τάξη του κανονικού

που είτε παίρνει μέρος

στη δομή ενός νοήματος είτε όχι.

Όμως δεδομένης της μη συνέπειας

του ίδιου του νοήματος,

της μη πληρότητας, της σχετικότητας, της μεταβολής και της απροσδιοριστίας,

οι τρελοί έχουν αναγκαστικά νόημα

για το νόημα.

2/9/2016

Meaning of madness

Madness is an escape

out of the order of normality

which can either participate

in the structure of meaning or not.

However given the non consistency

of meaning itself,

given incompleteness, relativity, change and uncertainty,

mad people are necessarily meaningful

to meaning.

2/9/2016